ปกิณกธรรมช่วงบวชเนกขัมมะปฏิบัติธรรม วันเฉลิมพระชนมพรรษา วันอาสาฬหบูชา และวันเข้าพรรษา ปี ๒๕๖๙

หรือจะเหมือนอย่างกับคนกินส้มตำ ที่รู้ว่าเผ็ดแต่จะกิน เจอเด็กวัยรุ่นฝรั่งคนหนึ่ง สั่งส้มตำใส่พริก ๓๐ เม็ด ตายห่โโ‚ฌฆ! ๓ เม็ดกูก็ไม่รอดแล้ว ฝรั่งแท้ ๆ ดันสั่งใส่พริก ๓๐ เม็ด..! นั่นต้องบอกว่ามาอยู่เมืองไทยนานจน "อิน" เกินไป "อิน" จนกินแบบไทยได้อย่างนั้น

ความจริงพริกที่เผ็ดเกิดจากแคปไซซิน (Capsaicin) ก็คือสารให้รสเผ็ดที่เป็นกรด กัดปากกัดลิ้นเรา เราก็จะรู้สึกว่าปากบวม ลิ้นบวม น้ำลายยืด แต่สะใจ..! พวกนี้สงสัยถ้าลงนรกนี่ไม่ค่อยรู้สึกลำบากนัก กินมาเสียจนเคย ถึงเวลาเขาเอาน้ำทองแดงกรอกปากก็..เอาอีก..เอาอีก..สะใจ ซ้อมไว้แต่แรกก็ดี เผื่อหล่นลงไปนะ..!

ในเมื่อเรามาปฏิบัติธรรมแล้ว ก็ทำให้ดีเพราะเวลามีน้อย เราจะเห็นว่าเมื่อเช้าก็กลายเป็นการทำบุญ ซึ่งถ้าจะว่าไปแล้วก็อยู่ในส่วนของทาน ถ้าสมาทานศีลก็มีส่วนของศีล ตั้งใจฟังเทศน์ก็เป็นส่วนของภาวนา แต่ว่าไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอันเหมือนกับที่เรานั่ง หรือว่าเดินจงกรม

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เวลายิ่งมีน้อยเรายิ่งต้องกอบโกยให้มากที่สุด เดินทางกว่าจะถึงวัดท่าขนุนก็ ๓ - ๔ ชั่วโมง ในเมื่อมายากก็เอาไปให้มากที่สุด อย่างที่บอกว่า "ต้องหัดโลภไว้บ้าง" เพียงแต่การโลภแบบนี้ เขาไม่เรียกว่าความโลภ เขาเรียก "ธรรมฉันทะ" คือความยินดีในธรรม ยินดีในการทำความดี

เดินทางมายาก เสี่ยงกับอุบัติเหตุอันตรายถึงแก่ชีวิตได้ เราจะเห็นว่าตรงโน้น ๗ วันอันตราย ตรงนี้ ๗ วันอันตราย ตายกันทีเจ็บกันทีละมาก ๆ ก็ล้วนแล้วแต่ต้องเสี่ยง ในเมื่อเราตัดสินใจมา ก็แปลว่าแลกกันด้วยชีวิตแล้ว หรือมั่นใจว่าแขวนพระวัดท่าขนุนแล้วรอดแน่ ก็เลยมา ? นั่นก็ประมาทเกิน..! ในเมื่อเสี่ยงมา แถมยังเดินทางไกล กินไม่ได้อย่างใจ นอนไม่ได้อย่างใจ ไหน ๆ ลงทุนมาแล้ว ก็ต้องเอาไปให้มากที่สุด