...พิสูจน์หลักปฏิจจสมุปบาท(ผลกรรม)ได้ทันทีในกาย-ใจ ด้วยสมถะ-วิปัสสนา(สติปัฏฐานสี่)ตามแนววิชชาธรรมกาย

การปฏิบัติภาวนาที่จะให้ได้ผล นอกจากต้องระวังไม่ให้นิวรณ์เกิดแล้ว ต้องระวังอุปกิเลส ๑๑ ประการ อีกด้วย ซึ่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้กับพระอนุรุทธะ พระนันทิยะ และพระกิมพิละ มีปรากฏในอุปกิเลสสูตร มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ (ม.อุ.๑๔/๔๓๙-๔๖๕)


อุปกิเลส ๑๑ ประการ ได้แก่

๑. วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัย)

๒. อมนสิการ (การไม่ทำไว้ในใจ)

๓. ถีนมิทธะ (ความง่วง ท้อแท้ หดหู่แห่งจิตใจ)

๔. ความหวาดเสียว

๕. ความตื่นเต้น

๖. ความชั่วหยาบ

๗. ความเพียรที่ปรารภเกินไป

๘. ความเพียรที่ย่อหย่อนเกินไป

๙. ตัณหาที่คอยกระซิบ

๑๐. ความสำคัญสภาวะต่างกัน

๑๑. ลักษณะที่เพ่งเล็งรูปเกินไป (คืออยากเห็น)

 

การปฏิบัติภาวนาที่จะให้ได้ผล นอกจากต้องระวังไม่ให้นิวรณ์เกิดแล้ว ต้องระวังอุปกิเลส ๑๑ ประการ อีกด้วย ซึ่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้กับพระอนุรุทธะ พระนันทิยะ และพระกิมพิละ มีปรากฏในอุปกิเลสสูตร มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ (ม.อุ.๑๔/๔๓๙-๔๖๕)


อุปกิเลส ๑๑ ประการ ได้แก่

๑. วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัย)

๒. อมนสิการ (การไม่ทำไว้ในใจ)

๓. ถีนมิทธะ (ความง่วง ท้อแท้ หดหู่แห่งจิตใจ)

๔. ความหวาดเสียว

๕. ความตื่นเต้น

๖. ความชั่วหยาบ

๗. ความเพียรที่ปรารภเกินไป

๘. ความเพียรที่ย่อหย่อนเกินไป

๙. ตัณหาที่คอยกระซิบ

๑๐. ความสำคัญสภาวะต่างกัน

๑๑. ลักษณะที่เพ่งเล็งรูปเกินไป (คืออยากเห็น)

 

การปฏิบัติภาวนาที่จะให้ได้ผล นอกจากต้องระวังไม่ให้นิวรณ์เกิดแล้ว ต้องระวังอุปกิเลส ๑๑ ประการ อีกด้วย ซึ่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้กับพระอนุรุทธะ พระนันทิยะ และพระกิมพิละ มีปรากฏในอุปกิเลสสูตร มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ (ม.อุ.๑๔/๔๓๙-๔๖๕)


อุปกิเลส ๑๑ ประการ ได้แก่

๑. วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัย)

๒. อมนสิการ (การไม่ทำไว้ในใจ)

๓. ถีนมิทธะ (ความง่วง ท้อแท้ หดหู่แห่งจิตใจ)

๔. ความหวาดเสียว

๕. ความตื่นเต้น

๖. ความชั่วหยาบ

๗. ความเพียรที่ปรารภเกินไป

๘. ความเพียรที่ย่อหย่อนเกินไป

๙. ตัณหาที่คอยกระซิบ

๑๐. ความสำคัญสภาวะต่างกัน

๑๑. ลักษณะที่เพ่งเล็งรูปเกินไป (คืออยากเห็น)

 

การปฏิบัติภาวนาที่จะให้ได้ผล นอกจากต้องระวังไม่ให้นิวรณ์เกิดแล้ว ต้องระวังอุปกิเลส ๑๑ ประการ อีกด้วย ซึ่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้กับพระอนุรุทธะ พระนันทิยะ และพระกิมพิละ มีปรากฏในอุปกิเลสสูตร มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ (ม.อุ.๑๔/๔๓๙-๔๖๕)


อุปกิเลส ๑๑ ประการ ได้แก่

๑. วิจิกิจฉา (ความลังเลสงสัย)

๒. อมนสิการ (การไม่ทำไว้ในใจ)

๓. ถีนมิทธะ (ความง่วง ท้อแท้ หดหู่แห่งจิตใจ)

๔. ความหวาดเสียว

๕. ความตื่นเต้น

๖. ความชั่วหยาบ

๗. ความเพียรที่ปรารภเกินไป

๘. ความเพียรที่ย่อหย่อนเกินไป

๙. ตัณหาที่คอยกระซิบ

๑๐. ความสำคัญสภาวะต่างกัน

๑๑. ลักษณะที่เพ่งเล็งรูปเกินไป (คืออยากเห็น)