พญานาคกับอดีตที่ผ่านมา

ถ้าอย่างพี่นุ๊กเป็นหนอน... อย่างฟ้ามุ่ย คงไม่ต้องพูดถึงแล้วล่ะค่ะ ฮ่าๆๆๆ

 

อย่ามองแต่ดีด้านเดียวซิคะ น้องฟ้ามุ่ย ทุกคนมีสองด้านเสมอ
ไม่มีใครมีดีเพียงด้านเดียวหรอกค่ะ พี่ก็ไม่ใช่ว่าดีเลิศประเสริฐศรีมาจากไหน
เกิดมาจากคน เกิดมาจากกิเลสราคะ ไม่ได้เหาะเหินเดินอากาศลงมาซะที่ไหน
ความเป็นไปได้และความเป็นไปไม่ได้มีเท่าๆ กันค่ะ

เป้าหมายคงไม่ใช่หนอน แต่ใครล่ะเป็นผู้กำหนดชาติภพ "กรรม" ค่ะ
กรรมเป็นผู้ำกำหนด และใครที่อยู่เหนือกรรมล่ะคะ...เรานี่ไง ที่อยู่เหนือกรรม
อยู่เหนือได้อย่างไร... อยู่เหนือได้ด้วยกรรมดีค่ะ
แล้วเรามั่นใจในการทำกรรมดีมากน้อยแค่ไหน
มั่นใจได้หรือไม่ว่าจะทำกรรมดีได้ตลอดไป ตรงนี้ก็ขึ้นอยู่กับใจแล้วน้า..าาา
ก็พิจารณากันไป รู้ได้ด้วยตนเองเลยคร้า...ว่าชาติหน้าจะไปอยู่ที่ไหน...?

 

รออ่านนิทาน "ภูติแม่น้ำน่าน" นะเนี่ย ต้นฉบับอยู่ตี้หนายยยยย

 

บรรยากาศ ตอน ฝน ตก มา อีก แล้ว ฮ่ะ ...

 

คุณหวาน เดี๋ยวนี้ไม่มีเรื่องมาเหลาให้อ่านกันบ้้างเลยน้า..าาาา รออ่านหนอคร้า..าา

 

สาธุ สาธุ สาธุ ค่ะพี่นุ๊ก อยู่เหนือได้ด้วยกรรมดี ค่ะ

 

ท่านประธานเคยให้ข้อมูลว่า...คู่ของนาคีปิ่นแก้วชื่อ นาคาภิรมย์พร ยังอยู่ภพนาคา
..อ่านข้อมูลจากพี่รั้งตอนแรกขำๆ ขำและรู้สึกได้ถึงความน่ารักที่เรามีกันสามคน...แต่ก็น้อมจิตขออโหสิกรรมทั้งสองท่าน อาจเป็นไปได้ที่เราตกลงปลงใจกันเองหรือมีเหตุจำเป็นบางอย่างด้วยช่วงนั้นมีการขยายอำนาจของเมืองบาดาล แล้วถ้าเป็นอย่างนี้คงต้องรบกวนท่านประธานช่วยลูกบ้านแล้วล่ะ...นะคะท่านประธานเจ้าขาาาา.....:VO

 

รู้สึกง่วงแล้วอ่ะ สงสัยคืนนี้คงเบี้ยวไม่สวดมนต์อีกแล้ว
ใครก็ได้เล่านิทานก่อนนอนให้อ่านหน่อยจิ รออ่านหนอ

 

งั้นหนูต้องรีบไปทำตามที่พี่นุ๊ก เอามาบอกดีกว่า
เผื่อชีวิตที่กะลังลุ่ม ๆ ดอน ๆ เงินหายงานหดอยู่ตอนนี้จะดีขึ้นมั่งอ่ะ

ขอบคุณ นะค่ะพี่นุ๊ก

 

สวัสดีค่ะ ท่านประธาน พี่ๆ เพื่อนๆ ทุกๆท่านค่ะ แอบถอนหายใจ:'(...อิอิ นึกว่าจะได้อ่านนิทานท่านประธานแบบม้วนเดียวจบซะอีก สงกะสัยคืนนี้จะกินแห้วซะแล้ว 55+

ตอบด้วยคนอ่ะค่ะ 4. อื่นๆ ทิพย์ญานี ค่ะ

 

สวัสดีค่ะพี่รั้ง
ปูได้รับของแล้วนะค่ะวันนี้ช่วงเย็น
ขอบคุณค่ะสวยมากเลยสีถูกใจที่สุด

 

เรื่องเล่าก่อนนอนค่ะ

ทุกครั้งที่ผ่านไปที่ริมฝั่งน้ำ ฉันมักจะเฝ้ามองสายน้ำที่กำลังไหลในแม่น้ำอย่างสนใจ บางครั้งขณะที่นั่งอยู่ในรถ เมื่อรถขับเคลื่อนผ่านสะพานที่มีลำธารทอดผ่านอยู่ข้างล่าง ถึงกับต้องเหลียวมองสายน้ำจนตัวเอี้ยว เมื่อสุดสายตานั่นแหละจึงหันหน้ากลับไปยังถนนที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเดิม

อาจจะเพราะความเป็นคนที่ใกล้คลองด้วยก็เป็นได้ ที่ทำให้ฉันมีความผูกพันและมีใจเสน่หา... (ใช่สิ เสน่หา ตกลงใช้คำนี้แหละ) ต่อลำน้ำแทบทุกสาย เด็กในสมัยก่อนไม่มีที่เที่ยวที่เล่นมากเหมือนเด็กสมัยปัจจุบัน เพราะฉะนั้นจึงคุ้นเคยและสนิทชิดเชื้อกับธรรมชาติเป็นอย่างดียิ่ง ไม่ว่าจะเป็นทุ่งนาฟ้าโล่ง ป่าเขา หรือสายธารรูปร่างสวยๆ ที่บางช่วงก็ทอดเป็นเส้นตรง บางช่วงก็ลดเลี้ยวเป็นทางโค้ง...

ถ้าสังเกตให้ดี สายธารแต่ละแห่ง แต่ละช่วงน้ำ ทำให้ผู้มองเกิดอารมณ์ที่ต่างกัน สายธารบางแห่งดูชุ่มเย็น ไม่กว้างมากนัก ประดับประดาไปด้วยไม้น้ำ เช่นผักตบชวาเป็นหย่อมๆ และกระแสน้ำเบา จนรู้สึกอยากจะตรงเข้าไปแหวกว่ายเสียตอนนั้น…

บางสายธารกลับดูสงบ นิ่ง ไหลลึก และลึกลับ จนแทบไม่ปรารถนาจะคะเนว่ามีสิ่งใดที่แอบแฝงอยู่ภายใต้...และยังมีบางแห่ง ที่ดูสนุกสนานร่าเริงและเปิดเผย เป็นสายธารที่มีกระแสน้ำที่แรงปานกลาง ไม่ลึกและไม่ตื้นจนเกินไป จนทำให้มองเห็นกรวดกลมสวยๆ กับเปลือกหอยใหญ่สะท้อนสีมุกสดใสอยู่ใต้ผืนน้ำ แต่บางทีสายธารเดิมที่เคยอ่อนหวานกลับดูดุดัน โกรธเกรี้ยว มีกระแสรุนแรง และมีสีแดงดั่งชาด ในยามฤดูน้ำหลาก...

สายธารมีอารมณ์และความรู้สึก หรือ ? !! เปล่าเลย! ความจริงแล้ว ลำธารและสายน้ำหาได้มีชีวิต และอารมณ์ แต่อย่างใดไม่ หากแต่เพียงกระทบสายตาแล้วก่อให้เกิดอารมณ์ที่แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล, และมีบ้างเหมือนกัน อารมณ์ที่รู้สึกว่า...อยากจะขับกล่อมเป็นลำนำ

คล้อยตามตนเองจักสะดุด
โอนอ่อนมวลชนจักดำรง
ลำธารที่ไหลผ่านหลายหมู่บ้าน
ไม่มีใครปล่อยให้ตื้นเขิน
ลำธารที่ผ่านบ้านเราบ้านเดียว
ตื้นเขินไม่มีใครสนใจ....

“แม่น้ำสายใหญ่ มิได้หวั่นไหว หรือสนใจ มิได้ให้ความสำคัญมั่นหมาย ในแห่งสรรพชีวิต และซากแห่งสรรพสิ่ง ที่ไหลมา ไหลมา เพื่อผ่านไปในที่สุดแต่อย่างใด แม่คงคาท่านยังคงทำหน้าที่ประดุจดั่ง และเสมือนหนึ่ง เป็นผู้มีญาณบารมีธรรม เมตตา อุเบกขา

อุเบกขา..ดุจมีตาทิพย์ สงบเย็นเห็นสกุลธรรมต่อผัสสะที่ผ่านมา เพื่อผ่านไป ว่าวันนี้มีอาสวะ ขยะมาร หรือ สภาวะอารมณ์ ทั้ง ฝ่ายบุญ ฝ่ายบาป ทั้งหยาบและละเอียด ไหลมาเพื่อผ่านไป ล้วนแต่เป็นสภาวธรรมที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป แม่คงคา ไม่มีหน้าที่เก็บและกักตุน ขยะน้อยใหญ่ ที่ไหลพัดผ่าน ไว้ในมหาอาณาจักรแห่งสายธารเลยฉันใด มหาปัญญา มหาปฎิปทาของเผ่าพันธ์บัณฑิตพิชิตชัยทั้งหลาย ท่านก็ไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นในสัญญาและอารมณ์ ที่เกิดดับทั้งปวงฉันนั้น...”

“แม่น้ำสายใดเป็นแม่น้ำตาย ไม่ไหลไม่ถ่ายเทไปสู่ที่อื่น หยุดนิ่ง ขังอยู่ที่เดียว แม่น้ำสายนั้นย่อมพลันตื้นเขินและสกปรกเน่าเหม็นเพราะสิ่งสกปรกลงมามิได้ ถ่ายเท นอกจากนี้บริเวณใกล้ๆ แม่น้ำสายนั้นจะหาพืชพันธุ์ธัญญาหารที่สวยสดก็หายาก แต่แม่น้ำสายใดไหล เอื่อยลงสู่ทะเล หรือแตกสาขาออกไปไหลเรื่อยไป มันไม่รู้จักหมดสิ้น คนทั้งหลายได้อาศัย อาบดื่ม และใช้สอยตามปรารถนา มันจะใสสะอาดอยู่เสมอไม่มีวันเหม็นเน่าหรือสกปรกได้เลย พืชพันธุ์ธัญญาหาร ณ บริเวณใกล้เคียงก็เขียวสดสวยงาม

บุคคลผู้ตระหนี่ เมื่อได้ทรัพย์แล้วก็เก็บตุนไว้ ไม่ถ่ายเทให้ผู้อื่นบ้างก็เหมือนแม่น้ำตาย ไม่มีประโยชน์อะไรแก่ใคร ส่วนผู้ไม่ตระหนี่เป็นเหมือนน้ำที่ไหลเอื่อยอยู่เสมอกระเสก็ไม่ขาด ทั้งยังเป็นประโยชน์แก่มนุษย์ทั้งหลาย เพราะฉะนั้นสาธุชนได้ทรัพย์แล้ว พึงบำเพ็ญตนเสมือนแม่น้ำซึ่งใสสะอาดไม่พึงเป็นเช่นแม่น้ำตาย”

“น้ำมิตรเกิดจากการสั่งสม
แต่ความรักอุบัติอย่างกระทันหัน
น้ำมิตรต้องผ่านการทดสอบของเวลา
แต่ความรักมักบังเกิดในชั่วพริบตา....”
​

 

“ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนห้วงน้ำใสแจ๋ว ไม่ขุ่นมัว บุรุษผู้มีจักษุยืนอยู่บนฝั่ง พึงเห็นหอยโข่งและหอยกาบบ้าง ก้อนกรวดและกระเบื้องบ้าง ถ้วยบ้าง ฝูงปลาบ้าง ซึ่งเที่ยวไปบ้าง ตั้งอยู่บ้างในห้วงน้ำนั้น ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะน้ำไม่ขุ่นฉันใด ภิกษุก็ฉันนั้นเหมือนกัน จักรู้ประโยชน์ตนบ้าง รู้ประโยชน์ผู้อื่นบ้าง จักรู้จักประโยชน์ทั้งสองบ้าง จักกระทำให้แจ้งซึ่งคุณวิเศษ คือ อุตริมนุสสธรรมอันเป็นความรู้ความเห็นอย่างประเสริฐ อันเป็นของพระอริยะได้ด้วยจิตที่ไม่ขุ่นมัว ข้อนั้นเป็นเรื่องที่จะเป็นไปได้ เพราะเหตุไร เพราะจิตไม่ขุ่นมัว...”

สุดท้าย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ก็ย่อมต้องดับสลายไป หากคิดไขว่คว้าหานิรันดร์ เท่ากับเอื้อมมือคว้าบุปผาในกระจก หากคิดครอบครองเงาจันทร์ในสายน้ำเท่ากับแส่หาความปวดร้าวไปชั่วชีวิต

“....เมื่อใด บุคคลมีจิตอันกามราคะครอบงำแล้ว และไม่รู้ธรรมเป็นเครื่องสลัดกามราคะที่บังเกิดขึ้นแล้ว เมื่อนั้น...เหมือนพื้นน้ำที่ระคนด้วยครั่งก็ดี ด้วยขมิ้นก็ดี ด้วยครามก็ดี ด้วยฝางก็ดี บุรุษผู้มีจักษุพิจารณาดูเงาหน้าของตนในน้ำนั้น ก็ไม่พึงรู้ไม่พึงเห็นเงาหน้าของตนตามความเป็นจริงได้

“เมื่อใด บุคคลมีจิตอันพยาบาท (ความมุ่งร้าย) รุมครอบงำอยู่ แลไม่รู้ธรรมเป็นเครื่องสลัดพยาบาทที่เกิดขึ้นแล้ว....เหมือนพื้นน้ำที่ร้อน จัดด้วยไฟเดือดพล่านแล้ว บุรุษผู้มีจักษุพิจารณาดูเงาหน้าของตนในน้ำนั้น ก็ไม่พึงรู้ไม่พึงเห็นเงาหน้าของตนตามความเป็นจริงได้"

“เมื่อใด บุคคลมีจิตอันถีนมิทธะ (ความง่วงเหงาเคลิบเคลิ้ม) รุมครอบงำอยู่ แลไม่รู้ธรรมเป็นเครื่องสลัดถีนมิทธะที่เกิดขึ้นแล้ว เมื่อนั้น ....เหมือนพื้นน้ำสาหร่ายแลแหนปกคลุม แล้วบุรุษผู้มีจักษุพิจารณาดูเงาหน้าของตนในน้ำนั้น ก็ไม่พึงรู้ไม่พึงเห็นเงาหน้าของตนตามความเป็นจริงได้

“เมื่อใด บุคคลมีจิตอันอุทธัจจกุกกุจจะ (ความฟุ้งซ่านรำคาญ) รุมครอบงำอยู่ แลไม่รู้ธรรมเป็นเครื่องสลัดอุทธัจจกุกกุจจะ ที่เกิดขึ้นแล้ว เมื่อนั้น ....เหมือนพื้นน้ำที่ลมพัดไหวกระเพื่อมเป็นระลอกแล้ว บุรุษผู้มีจักษุพิจารณาดูเงาหน้าของตนในน้ำนั้น ก็ไม่พึงรู้ไม่พึงเห็นเงาหน้าของตนตามความเป็นจริงได้

“เมื่อใด บุคคลมีจิตอันวิจิกิจฉา (ความไม่เคลือบแคลงสงสัย) รุมครอบงำอยู่ แลไม่รู้ธรรมเป็นเครื่องสลัดวิจิกิจฉาที่เกิดขึ้นแล้ว เมื่อนั้น ....เหมือนพื้นน้ำที่ขุ่นมัวเป็นตม อันเขาตั้งไว้แล้วในที่มืด บุรุษผู้มีจักษุพิจารณาดูเงาหน้าของตนในน้ำนั้น ก็ไม่พึงรู้ไม่พึงเห็นเงาหน้าของตนตามความเป็นจริงได้

“ห้วงน้ำที่เต็มด้วยน้ำ ย่อมไหลไปสู่สมุทรสาครให้เต็มฉันใด ทานที่ท่านให้แล้วแด่โลกนี้ ย้อมสำเร็จแก่บุคคลที่ล่วงลับไปแล้วฉันนั้น”

“ในโลกนี้ไม่มีอะไรนุ่มหรือบางกว่าน้ำ แต่การที่น้ำสามารถกัดเซาะสิ่งที่แข็งอย่างไม่ยอมจำนนนั้น ไม่มีอะไรจะเทียบได้”
<center>
</center>

 

ขอส่งท้ายสำหรับคืนนี้ ด้วยบทกลอนนี้นะคะ ราตรีสวัสดิ์

“...สนิมเหล็กเกิดกาย...ในเนื้อเหล็ก
แม้นรอยเล็กเหล็กก็ด้อย...เพราะรอยหมอง
อันเวรกรรมทำไป...ด้วยใจคะนอง
ย่อมสนองโทษซ้ำ...คนทำเวร

ประหนึ่งตมเกิดแต่น้ำ...ลำละหาน
น้ำก็ล้างลาญผลาญ...สะอาดเห็น
อันบาปกรรมเกิดแต่กาย...ทำให้เป็น
ให้ชะล้างละเว้น...ด้วยน้ำใจ”

 

ตามที่พี่รั้งกล่าวเลยค่ะ อย่ายึดติดอดีต รู้เพียงแค่รู้เท่านั้น สิ่งซึ่งพี่เห็นอาจจะไม่ตรงกับคนอื่น พี่ถือว่าเป็นปัจจัตตังเฉพาะตน ดังนั้น คุณปิ่นแก้วไม่จำเป็นต้องเชื่อก็ได้ เพราะอดีตก็คืออดีต มีไว้เพียงให้เรียนรู้แต่มิใช่ยึดติด ไม่จำเป็นต้องเสาะหา เพราะหากเป็นนักปฏิบัติแล้วย่อมจะรู้ได้ด้วยตนเอง ไม่วันใดก็วันหนึ่ง แน่นอนค่ะ ^^

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ (k)

 

ขอเล่า และ..ถามท่านประธานปู่ บ้างนะคะ..
เมื่ิอเร็วๆนี้...ฝันว่า มีชายท่านนึง มอบดอกไม้ให้ 1 ดอก ใหญ่เกือบเท่าฝ่ามือ พิจารณา...ดูไปดูมา จะดอกบัวบาน ก้อไม่ใช่ จะกุหลาบก้อไม่เชิง ...สีแดงออกชมพู..
ชายที่มอบให้...เหมือนดีใจที่เรารับไว้ และบอกชื่อดอกไม้ด้วย(มํ้ง)แต่นึกไม่ออก...จำได้แค่ว่า เป็นดอกไม้ที่อยู่บนสวรรค์...ทำนองนั้น / บอกเหตุประการใด...บ้าง มั๊ยค๊ะ??

 

ขอบคุณค่ะ พี่รั้ง ... ที่คอยแนะนำและชี้ทางสว่างให้หนู
ในที่สุดหนูก็เข้ามาตอบกระทู้ได้แล้ว

 

ในที่สุดก็สำเร็จนะคะ ยินดีต้อนรับคุณหมอก้อยจ้า

เข้ามาสนทนากับเพื่อนๆได้เลยนะคะ...

(ต้องขอบคุณทางทีมงานเวปบอร์ดด้วยจ้า)