ประสบการณ์ ธรรมะ พระเครื่อง หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ วัดสะแก จ.อยุธยา

พระสมเด็จยุคแรกเนื้อต่างๆครับ

Credit : ภาพจากหลายๆท่าน เช่น คุณบี วัดถ้ำฯ, คุณหมู พรครูบา, คุณหนุ่ย, คุณเท่ง วัดถ้ำ, คุณสุขุม, คุณวิทย์ ญาณเสน ครับ

 

การสอนของท่าน



วิธีวัดอย่างหนึ่งว่าผู้ใดปฏิบัติธรรมได้ดีเพียงใดนั้น ท่านให้สังเกตดูว่า

"ผู้นั้นสามารถฝึกตน สอนตัวเองได้ดีเพียงใด การเตือนผู้อื่นไม่ให้หลงผิดได้นั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่การเตือนตนให้ได้ย่อมดีกว่า"

การสอนของหลวงปู่ท่านจะทำให้เราดูเป็นตัวอย่าง ท่านสอนให้เราทำอย่างที่ท่านทำ มิได้สอนให้ทำตามที่ท่านสอน ทุกอย่างที่ท่านสอน ท่านได้ทดลองทำและปฏิบัติทางจิตจนรู้ จนเห็นหมดแล้วทั้งสิ้น จึงนำมาอบรมแก่ศิษย์

เหมือนเป็นแบบอย่างให้เราได้ยึดถือตามครูอาจารย์ว่า การแนะนำ อบรม หรือสอนธรรมผู้อื่นนั้น เราต้องปฏิบัติจนแน่ใจตนเองเสียก่อน และควรคำนึงถึงสติปัญญาความสามารถของตน ถ้ากำลังไม่พอแต่จะรับภาระมาก นอกจากผู้มาศึกษาจะไม่ได้รับประโยชน์แล้ว ตนเองยังจะกลายเป็นคนเสียไปด้วย ท่านว่าเป็นการไม่เคารพธรรม และไม่เคารพครูบาอาจารย์อีกด้วย

 

ผมลองค้นข้อมูลเก่าๆที่ผมเก็บไว้ก็ยังมีข้อมูลของแหวนพระพุทธแต่ละรุ่นอยู่นะครับ แต่เห็นที่ คุณเบบี้ฯ ลงรายละเอียดมาก็เหมือนหัวข้อมูลที่ผมมีเลยครับ ไม่ทราบว่า คุณเบบี้ฯ เอาหัวข้อแหวนแต่ละรุ่นมาจากเวปไหนหรือครับ พอดีผมมีประสปการณ์สมัยที่เล่นเวปวัดถ้ำฯ ก็เคยนำข้อมูลเรื่องแหวนพระพุทธนี้ลง และก็ให้เครดิตเจ้าของข้อมูลไว้ ปรากฎว่าโดนด่ากระจายครับ หาว่าขโมยภูมิปัญญาคนอื่นมาลง แหม คนเราขนาดเผยแพร่เป็นทานยังงกอีก ผมก็เลยไม่อยากจะลงข้อมูลของเวปนี้ครับ

 

ขอ อีแมว ด้วยครับ

 

"ข้านั่งอยู่ ก็เหมือนคนคอยบอกทาง
เขามาหาข้าแล้วก็ไป...
คนเราเกิดมา ไม่เห็นมีอะไรดี
มีดีอยู่อย่างเดียว สวดมนต์ไหว้พระ ปฎิบัติภาวนา"​

 

หลวงปู่ดู่ กับ พระเครื่องที่ผสม ผงพรายกุมาร

เมื่อประมาณปี ๒๕๒๐​

ขณะนั้นเป็นเวลาบ่ายเย็น

หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ แห่งวัดสะแก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ได้ออกมานั่งคุยกับศิษย์ที่บริเวณระเบียงกุฏิของท่าน
เมื่อนั่งคุยกันชั่วครู่ใหญ่ หลวงปู่ดู่และศิษย์เห็นรถยนต์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาในวัดแล้วจอด มีชาย ๔ คนลงจากรถ และเดินตรงมาที่กุฏิของท่าน​

"เอ๊ะ..อ้ายพวกนี้มาแปลก..." หลวงปู่ดู่อุทาน

"มันเอาผีมาด้วย"

บรรดาศิษย์ของหลวงปู่ดู่ เมื่อได้ยินหลวงปู่พูดถึงผี
ก็พากันชะเง้อดูคนทั้งสี่

"เอ...ผมมองไม่เห็นผี"

ศิษย์คนหนึ่งบอกกับหลวงปู่

"ผมไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ มีอะไรหรือครับหลวงปู่..."

หลวงปู่ดู่หัวเราะกับศิษย์ และพูดกับศิษย์ว่า..

"ฉันเห็นผีมันล้อมรอบพวกสี่คนที่กำลังเดินมาเต็มไปหมด"

คนทั้งสี่ เมื่อเดินมาถึงหน้าบันได้กุฏิ ก็พากันถอดรองเท้า
แล้วพากันขึ้นบนกุฏิ คลานเข้ามากราบหลวงปู่ดู่..

"นี่...พวกเธอมาหาฉัน ทำไมจึงเอาผีมาด้วย"
หลวงปู่ดู่ถามชายทั้งสี่ พร้อมกับหัวเราะด้วยอารมณ์ดี

คนทั้งสี่มองหน้ากัน ตีหน้าเลิ่กลั่ก
เมื่อได้ยินหลวงปู่ดู่บอกว่า พวกตนที่มาหา...พาผีมาด้วย

"ผีที่ไหนครับหลวงปู่"
นายเบิ้ม พบร่มเย็น หนึ่งในสี่คนที่มาหาหลวงปู่
ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ยังไม่รู้อีกเรอะ"
หลวงปู่ดู่หัวเราะด้วยอารมณ์ดี

"ผีมันออกมาจากพระที่แขวนอยู่ที่คอน่ะสิ"

ทั้งสี่คนที่มาหาหลวงปู่ถึงบาง "อ้อ"

คนทั้งสี่ที่มาหาหลวงปู่ดู่



เป็นลูกศิษย์ของ หลวงปู่ทิม อิสริโก วัดระหารไร่ จ.ระยอง

และทุกคนมีพระเครื่องที่หลวงปู่ทิมสร้าง แขวนอยู่บนคอ

เช่น พระพิมพ์สี่เหลี่ยมหัวโต...หรือพระเล็กๆ แบบสามเหลี่ยมเรียกนางพญาและพระขุนแผนเล็กและใหญ่
บรรดาพระเครื่องที่เอ่ยนามมานี้
นอกจากจะมีผงพระพุทธคุณแล้ว
ยังผสม "ผงผีพรายกุมาร"
ที่ได้มาจากเด็กที่ตายทั้งกลม....



คนทั้งสี่นำสร้อยคอที่แขวนพระที่มีส่วนผสมของผงพรายกุมาร
ให้หลวงปู่ดู หลวงปู่นั่งหลับตาชั่วครู่ใหญ่บอกว่า

"ของเขาแรงใช้ได้ดีทีเดียว แต่ดูเหมือนผู้สร้าง..ได้เสีย..เสียแล้ว"

"ครับ...เป็นพระเครื่องของท่านหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ จ.ระยอง ที่ได้สร้างขึ้นและหลวงปู่ทิมได้มรณภาพมากว่า ๒ ปีแล้ว..."
นายเบิ้ม พบร่มเย็น บอกแก่หลวงปู่ดู่...

<!-- google_ad_section_end -->

 

คนทั้งสี่อัศจรรย์ใจที่หลวงปู่ดู่ท่านรู้ว่า
ที่คอของพวกตน มีพระเครื่องที่ท่านหลวงปู่ทิม
ใช้ผงพระพุทธคุณ และผงพรายกุมารผสมป่นลงไป
แล้วปลุกเสกสร้างเป็นองค์พระขึ้น
คนทั้งสี่ที่มาหาหลวงปู่ดู่ จึงเคารพหลวงปู่ดู่ยิ่ง
ทั้งสี่คนนั่งคุยกับหลวงปู่ดู่ครู่ใหญ่

ชินพร ศิษย์เอกของหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ ถามหลวงปู่ดู่ว่า...

"ท่านหลวงปู่ทิม อาจารย์ของผม เป็นพระเถระที่ยึดมั่นพระธรรม และพระวินัยของพระพุทธองค์อย่างเคร่งครัดไม่ยินดียินร้ายในรูป รส กลิ่น เสียง และถือสันโดษเป็นพระภิกษุที่มีศีลลาจริยาวัตรน่าเลื่อมใส หลวงปู่ทิมได้สร้างพระเครื่องโดยมีผงพรายกุมาร ที่ท่านทำมาจากเด็กตายทั้งกลมจากท้องมารดาการกระทำของหลวงปู่ทิม จะเป็นบาปหรือไม่"



หลวงปู่ดู่...

"ไม่บาป การที่ไม่บาปเป็นเพราะว่า เด็กที่อยู่ในท้องแม่ยังไม่เกิดเป็นตัวตน คือยังไม่มีธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ยังไม่มีวิญญาณ และแม่เด็กก็ได้ตายไปแล้วซึ่งแม่เด็กและเด็ก ก็จะกลับสู่สภาพเดิม คือ เป็นผงธุลีไป"

หลวงปู่หยุดเล็กน้อย...

"การที่ถามว่า เอาหัวกระโหลกเด็กที่อยู่ในท้องของแม่ที่ตายทั้งกลมมาทำของ จะบาปไหม...เรื่องนี้มันคนละเรื่องกัน เด็กที่อยู่ในท้องของแม่ที่ตายทั้งกลมนั้นอยู่ในลักษณะที่ว่า ไม่มีตัวตน ไม่มีวิญญาณที่จะไปเกิด สภาพของเด็กที่อยู่ในท้องของแม่ที่ตายทั้งกลม จึงเหมือนกับก้อนเนื้อก้อนหนึ่งและถ้านำเด็กที่อยู่ในท้องของแม่ที่ตายทั้งกลมมาปลุกเสกด้วยอาคมและปลุกเสกด้วยธาตุทั้งสี่ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ

ก็จะอยู่ในลักษณะหนึ่งที่ทางไสยศาสตร์เรียกว่า
ภูติ หรือ มหาภูติ และถ้าเราเอาตัว ภูติ ที่ปลุกเสกด้วยอาคมและธาตุทั้งสี่มาทำของ ของนั้นก็จะมีอิทธิฤทธิ์ยิ่ง.."

คำอธิบายของหลวงปู่ดู่
ทำให้คุณชินพรและพวกหายข้องใจ
ในเรื่องที่นำเด็กในท้องของแม่ที่ตายทั้งกลมมาปลุกเสก
แล้วป่นทำเป็นผงนำไปผสมกับผงพระพุทธคุณ
แล้วนำไปสร้างพระ...หรืออุดผงนี้ลงที่ด้ามมีดหมอ
หรือนำผงนี้อุดที่องค์พระที่สร้างขึ้น
บรรดาคนทั่วไป มักจะเรียกผงนี้ว่า ผงพรายกุมาร

ก่อนจะกลับจากวัดสะแก
คุณชินพรกับพวก ได้เช่าบูชาพระกับเครื่องรางหลายอย่าง
แล้วนำไปให้หลวงปู่ดู่ท่านปลุกเสก



"ของฉันดี"
หลวงปู่ดู่พูดพร้อมกับหัวเราะ

"ของที่ฉันสร้าง..แรง
ถ้าไม่เชื่อ ก็ถามท่านอาจารย์คนนั้นดูสิ"

นายเบิ้ม พบร่มเย็น เป็นศิษย์ของ หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี
หลวงปู่โต๊ะ มักจะใช้ให้นายเบิ้มเขียนเลขยันต์และอักขระคาถา
ลงบนของที่ท่านจะปลุกเสกทำขึ้น
และได้สอนวิปัสสนาและวิทยาคมแก่นายเบิ้ม
นายเบิ้มเป็นคนมีนิสัยชอบนำพระเครื่อง
หรือเครื่องรางที่ตนได้มา หรือของเพื่อนฝูง
แล้วใช้จิตตรวจดูว่า พระเครื่องหรือเครื่องรางนั้น
มีพระพุทธคุณและอานุภาพแรงขั้นไหน
ถ้าเพื่อนฝูงหรือใคร ประสบโชคร้ายหรือเคราะห์ร้าย
ก็จะทำน้ำมนต์อาบให้...

ท่านผู้อ่านจะเห็นได้ว่า

หลวงปู่ดู่ แห่งวัดสะแก
เป็นพระเถระที่จิตกล้าแข็งสามารถที่จะล่วงรู้จิต
และความเป็นมาของผู้อื่นได้

(คัดจากหนังสือมหาโพธิ์ฉบับพิเศษ โดยใหญ่ท่าไม้)

Credit : http://www.watthummuangna.com/board/...ead.php?t=5297

 

หัดมองชั้นลึก



ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเรา ล้วนมีความหมายชั้นลึกโดยตัวของมันเองอยู่เสมอ ไอน์สไตน์มองเห็นวัตถุ เขาคิดทะลุเลยไปถึงการที่จะสลายวัตถุให้เป็นปรมาณู สองพี่น้องตระกูลไรท์มองเห็นนกบินไปมาในอากาศ ก็คิดเลยไปถึงการสร้างเครื่องบินได้

พระพุทธเจ้าแต่ครั้งเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ได้ทรงพบคนเกิด คนแก่ คนเจ็บ คนตาย ท่านก็มองเห็นถึงความไม่เกิด ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย

หลวงปู่เคยเตือนสติลูกศิษย์รุ่นหนุ่มที่ยังมองเห็นสาวๆ ว่าสวย ว่างาม น่าหลงใหลใฝ่ฝันกันนักว่า

"แกมันดูตัวเกิด ไม่ดูตัวดับ
ไม่สวย ไม่งาม ตาย เน่า เหม็น
ให้เห็นอย่างนี้ได้เมื่อไร ข้าว่าแกใช้ได้"

 

เวลาเป็นของมีค่า



หลวงปู่เคยบอกว่า
"คนฉลาดน่ะ เขาไม่เคยมีเวลาว่าง"

เวลาเป็นของมีค่า เพราะไม่เหมือนสิ่งอื่น แก้วแหวนเงินทอง สิ่งของทั้งหลาย เมื่อหมดไปแล้วสามารถหามาใหม่ได้

แต่สำหรับเวลาแล้ว หากปล่อยให้ผ่านเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ ขอให้ตั้งปัญหาถามตัวเองว่า

"สมควรแล้วหรือ กับวันคืนที่ล่วงไปๆ คุ้มค่าแล้วหรือกับลมหายใจที่เหลือน้อยลงทุกขณะ"

 

ยินดีที่ทุกท่านที่เข้ามาอ่านและมีกำลังใจในการปฎิบัติธรรมครับ ดังคำที่หลวงปู่ท่านบอกว่า

'นักปฎิบัติก็เหมือนนักมวย พอขึ้นสังเวียนแล้วก็ต้องชก ไม่ใช่ทำเงอะๆงะๆ'

อนุโมทนากับทุกท่านครับ

 

การอธิษฐานใช้ตระกรุดหลวงปู่ดู่



โดย พี่พรสิทธิ์

วันนี้ ขอเล่าเรื่องเบา ๆ เป็นเกร็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับท่านที่ชอบวัตถุมงคล

ค่ำวันหนึ่งที่วัดสะแก ลูกศิษย์อยู่กันหลายคน ประกอบกับทางวัดได้นำตะกรุดออกให้บูชา บรรดาลูกศิษย์เหล่านั้นจึงพากันไปบูชาแล้วนำมาขอให้หลวงปู่ประสิทธิอีกครั้งหนึ่ง

วันนั้น มีลูกศิษย์กราบเรียนถามหลวงปู่ว่า

'เขาอธิษฐานใช้ตะกรุดกันอย่างไรครับ'

หลวงปู่จึงเมตตาอธิบายให้ฟังว่า

'แล้วแต่อธิษฐาน แต่มุ่งเน้นไปในทางเมตตา โดยในการนำมาอธิษฐานนั้น ให้นำปลายด้านหนึ่งของตะกรุดมาไว้ที่นิ้วโป้ง ส่วนอีกด้านหนึ่งให้จรดที่นิ้วอื่น แล้วแต่กรณี เช่น ถ้าจะอธิษฐานแผ่เมตตาให้ผู้หลักผู้ใหญ่หรือหัวหน้ารักใคร่เมตตา ก็ให้เอาปลายตะกรุดอีกด้านหนึ่งจรดที่นิ้ว... ถ้าแผ่เมตตาให้เพื่อนก็จรดที่นิ้ว.... ฯลฯ'

หลวงปู่ท่านอธิบายให้ฟังทั้ง ๕ นิ้ว' (แต่เนื่องจากฟังมานานจนจำไม่ค่อยได้ เขียนไปก็เกรงจะผิด)

การอธิษฐานตะกรุดก็เช่นเดียวกับวัตถุมงคลอย่างอื่น คือเริ่มต้นด้วยการภาวนาให้จิตสว่างหรือเกิดปีติ

หากจะแผ่เมตตาให้ใครก็ให้ระลึกใบหน้าของบุคคลนั้นให้ชัดเจน แล้วจึงค่อยแผ่เมตตาและอธิษฐาน

กรณีถ้าเราจะแผ่เมตตาให้กับบุคคลที่เราไม่ชอบใจ หากนึกถึงใบหน้าเขาแล้วแผ่เมตตาไปให้โดยตรง ก็อาจจะรู้สึกฝืด ๆ ฝืน ๆ ดังนั้น อุบายที่ดีอันหนึ่ง คือ ให้เริ่มจากการแผ่เมตตาให้บุคคลอันเป็นที่รักของเราเป็นจุดเริ่มก่อน จากนั้น ก็จำกระแสความเยือกเย็นใจและความปรารถนาดีอันเดียวกันนั้น ไปใช้กับบุคคลที่เราต้องการแผ่เมตตาให้ ทีนี้ก็จะลดความรู้สึกฝืด ๆ ฝืน ๆ ได้

เมื่อคราวอธิษฐานตะกรุดชุดสุดท้ายเมื่อปี ๒๕๓๒ หลวงปู่ก็พูดเปรย ๆ ว่า

'ข้าเสกไม่ได้มากกว่านี้แล้ว มันเย็นถึงกระดูกแล้ว'

นี่แสดงว่าการจะอธิษฐานพระเครื่องในทางเมตตา ท่านคงต้องใช้กระแสความเยือกเย็นและความบริสุทธิ์ของจิตใจลงไปอย่างเต็มที่ และคงมีความยากที่สุดดังที่ท่านเคยกล่าวว่า อธิษฐานในทางแคล้วคลาด คงกระพัน ฯลฯ ก็ยังไม่ยากเท่ากับการอธิษฐานในทางเมตตา ซึ่งก็น่าจะจริงอย่างท่านว่า เพราะหากคนเมตตาต่อกันแล้ว ก็เป็นอันไม่ทำร้ายกัน จึงไม่ต้องเลยไปถึงขั้นให้ต้องแคล้วคลาดหรือคงกระพันแต่อย่างใด

อ้อเกือบลืม ! หลวงปู่ท่านย้ำว่าท่านอธิษฐานวัตถุมงคลทุกอย่างให้เป็นพระ แม้รูปแบบภายนอกแลดูเหมือนไม่มีพระ แต่ข้างในมีองค์พระหมด ตะกรุดก็เช่นเดียวกัน ดังนั้น ท่านจึงกำชับไม่ให้ห้อยตะกรุดไว้ในเอว หรือที่ ๆ ดูไม่สมควร (เว้นแต่ที่ท่านอธิษฐานให้เฉพาะกรณี) ลูกศิษย์ท่านจึงต้องนำตะกรุดมาห้อยที่คอแทนการห้อยที่เอวอย่างที่คุ้นเคยจากที่อื่น

 

ต้องทำจริง



ในเรื่องของความเคารพครูอาจารย์ และความตั้งใจจริงในการปฏิบัติ หลวงปู่เคยบอกว่า

"การปฏิบัติ ถ้าหยิบจากตำราโน้นนี้ แบบแผน มาสงสัยถาม มักจะโต้เถียงกันเปล่า โดยมากชอบเอาจากอาจารย์โน่นนี่ ว่าอย่างนั้นอย่างนี้มา การจะปฏิบัติให้รู้ธรรม เห็นธรรม ต้องทำจริง จะได้อยู่ที่ทำจริง ข้าเป็นคนมีทิฐิแรง เรียนจากครูบาอาจารย์นี้ยังไม่ได้ผล ก็จะต้องเอาให้จริงให้รู้ ยังไม่ไปเรียนกับอาจารย์อื่น ถ้าเกิดไปเรียนกับครูอาจารย์อื่น โดยยังไม่ทำให้จริง ให้รู้ ก็เหมือนดูถูกดูหมิ่นครูบาอาจารย์"